Эй баҳори боронҳо, муғчабанди наврӯзӣ,

Хандаи гулам омӯз, на ки гиря омӯзӣ.

Корвони абри ту бор дар уфуқ андохт,

Карда домани гардун лолазору гулдӯзӣ.

Эй сабзтар ба қомат аз шохаи баҳорон,

Аз сурхии лабонат гул бурдаанд анорон.

Гар сабзу сурхи гулшан урдибиҳиштгоҳ аст,

Гулрези чор фаслӣ дар дашти рӯзгорон.

Гар набуд хилватнишинро ройи ин дунёияш,

Мепазируфтам ба ҷони хештан танҳоияш.

Гавҳари салсоли инсон дар азал аз ишқ буд,

Лек ваҳшиёна омад фитрати колоияш.

 Хоб дидам ба савории қашанг,

Бинишаста ману ту танготанг,

Боз аз ҷумлаи мо, як-ду нафар,

Банди номусу писархондаи нанг,

Агар ягона туӣ, ман ҳазор чандонам,

Туро ба ман чӣ қиёсест, ман намедонам.

Ману хазинаи маънӣ, тую ҳазинаи мол,

Ту молбандаиву ман азизи инсонам.

То хабар гаштему дарси зиндагӣ омӯхтем,

Бехабар мондему байни обу оташ сӯхтем.

Он, ки моро офарид, аз хеш камтар н-офарид,

Оташаш ҷаввола кардем, оби он афрӯхтем.