То бод вазад, аз он шамам бӯйи туро,

То моҳ бувад, бинам аз он рӯйи туро.

Огоҳ наям зи тӯли умрам, аммо

То ҳаст абад, саҷда барам кӯйи туро.

Ҳолост агар сарат таҳи боли Ҳумо,

Ё ҷабр кунад душмани ту дӯстнамо,

Аз ғуссаи ночиз машав фарши замин,

В-аз шодии беҳуда марав арши само.

Як умр Худоё, ту ба мо роҳ намо,

Аз макри адӯи хомуш огоҳ намо.

Баски натавонад бикунад сели дамон,

Гоҳ он чӣ кунад оби таҳи коҳ ба мо.

То кӯйи мурод ӯ дарорад поро,

Сад бор бубинаду шуморад поро.     

Онро, ки халидааст дар пояш хор,

Бар барги гул оҳиста гузорад поро.

Ёрон, ба ҳама сару садои дунё,

Хомӯш чӣ сон бимонам аз баҳри Худо?!

Кӯҳе чу наёрад, ки ба он тамкинаш

Бар нимсадое надиҳад акси садо.