Туӣ, дар дил намегунҷӣ, ки дил ҳам дар ҷаҳон гунҷад,

Чу ту дар дил намегунҷӣ,

                              чӣ сон дил ҳам дар он гунҷад.

Чӣ дунёе туӣ дар дил, чӣ дунёе дилам дар туст,

Ки мӯйе ҳам наёрад худ миёни ину он гунҷад.

Ғам, к-ошнои мо шуд, танҳо нарафт ҳеҷ,

Бегона гашт шодӣ, бо мо нарафт ҳеҷ.

Садҳо садо зи олами боло ба мо расид,

Аз мо садо ба олами боло нарафт ҳеҷ.

Дигар наво намехезад зи шохсори урёнам,

Агар баҳори гул будам, кунун шаби зимистонам.

На мурғакони рангоранг, на монда нағмаю оҳанг,

Дилам зи ғусса бандад занг,

                                        чӣ шуд ба шавқу илҳонам.

Агар замона чунин шуд, замон нахоҳад монд

Ва осмон, ки замин шуд, замон нахоҳад монд.

Ба адлу дод ҷаҳонро, ки поя бинҳоданд,

Чу адлу дод намонад, ҷаҳон нахоҳад монд.

Маро ту хор мехоҳӣ, ҳазор бор хорам ман,

На пойи кас биозорам, ки хори гулнисорам ман.

Зи бас ба ту сарӣ дорам, ки ақлу ҳушу сар дорам,

Сарам ба дор мехоҳӣ, сари баланди дорам ман.

Ман дигар ҳавсалаи кор надорам, оре,

Ки маро кори бузургест кунун бекорӣ.

Кор, коридани чизест, агар дар марзе,

Марзи ман ҳеҷ намондаст, ки чизе корӣ.