Ин чӣ ноз асту чӣ фахри бемаҳал,

Чун бародаркуштагонем аз азал.

Мо магар Қобилзода нестем,

Кушта ҳам Ҳобилро пеш аз аҷал.

Хушо, хушо, ки расад бар висол булбулу гул,

Ки доғи боғ бувад гул ба боғ бе булбул.

Фидои булбулеям, к-ӯ ҳазор ғулғуларо

Ҳамон хамӯш кунад бо танини як ғул-ғул.

Чароғ хоҳаму як рӯзи рӯшноӣ ҳам,

Миёни ин ҳама бегона ошное ҳам.

Аз ин шабонгаҳи зулмат магар тавон раҳ бурд,

Ки нест чашми чароғею раҳнамое ҳам.

Ин ойинаи нур кӣ будаст, кӣ будаст,

К-аз оби рухаш чашмаи хуршед намудаст.

Оҳ, ин чӣ гузаштан зи бари мо ба хамӯшӣ,

Хомӯш, ки хомӯшии ӯ авҷи суруд аст.

            Расад шамими баҳор аз ҳаво биё, ки биё,

Зи оби ҷӯй нав ояд наво биё, ки биё.

Суруди сабзи чаман ояи муҳаббати туст,

Ки ояд аз лаби баргаш сало биё, ки биё.

 Аҷаб ба ноз мерақсӣ, ба сӯзу соз мерақсӣ,

Адойи нозҳоят ман, ки ноз-ноз мерақсӣ.

Дилам чӣ гуна тоб орад ба он шикан-шиканҳоят,

Ки бишканию пайвандӣ, чӣ дилнавоз мерақсӣ.